Hayatın en acı gerçeklerinden biri de, yapılan iyiliğin kıymetini bilmeyen insanlarla karşılaşmaktır. Ne yazık ki bazı insanlar vardır ki; kendilerine uzanan eli değil, o elden nasıl daha fazla faydalanacağını düşünür. Menfaati bitince de bir zamanlar gördüğü iyilikleri unutur, hatta iyilik yapanı incitmekten çekinmez. İşte atalarımız bu yüzden, “Besle kargayı, oysun gözünü” demiştir.
En tehlikeli insan; yapılan iyiliği unutup nankörlük yapandır. Çünkü nankörlük sadece bir karakter zafiyeti değil, aynı zamanda vicdanın kararmasıdır. İnsan bazen yokluğu unutmaz ama kendisine yapılan iyiliği çok çabuk unutur. Hele ki menfaatperest bir kişiliğe sahipse, dün yanında olanı bugün kolayca inkâr edebilir.
Allah hiç kimseyi;
Yanlışı savunacak kadar cahil,
Doğruyu inkâr edecek kadar da nankör etmesin.
İnsanoğlu öyle bir varlıktır ki bazen kendisini yoktan var eden Rabbini bile unutabiliyor. Yaratanı unutan bir insanın, yaratılan kulları unutmasına şaşırmamak gerekir. Çünkü kalpte şükür duygusu yoksa, orada vefa da uzun süre barınamaz.
Hayatta birçok insana iyilik yaparsınız…
Zor gününde yanında olursunuz…
Maddi manevi destek verirsiniz…
Fakat gün gelir, bütün bunların unutulduğunu görürsünüz.
Üstelik bazı insanlar, gördüğü iyiliği hatırlamak yerine yapılan fedakârlıkları sıradanlaştırır. Kendilerine verilen değeri hak gibi görür, teşekkür etmeyi bile gereksiz sayarlar. Menfaatleri sona erdiğinde ise tavırları değişir, yüzleri başka tarafa döner.
Çünkü nankör ve ikiyüzlü insanlar karakterlerine göre hareket ederler.
Onlar için dostluk değil çıkar,
Sadakat değil menfaat önemlidir.
Kimin yanında daha fazla kazanç görürlerse, yönlerini oraya çevirirler. Dün omzunda yükseldikleri insanı bugün görmezden gelirler. İşte bu yüzden insan, herkese yüreğini sonuna kadar açmamalı; iyilik yaparken bile tedbirli olmalıdır.
İyilik elbette karşılık beklenerek yapılmaz. Ancak insanın kendisini koruması da gerekir. Çünkü sürekli fedakârlık yapıp karşılığında vefasızlık görmek, zamanla insanın ruhunu yorar.
En büyük körlük nankörlüktür…
Çünkü nankör insan düne değil sadece bugünkü çıkarına bakar.
Kimin yanında menfaat görüyorsa, gönlü de yönü de oraya akar.
Oysa vefa; zor zamanda hatırlamaktır.
Sadakat; menfaat bitince de aynı duruşu gösterebilmektir.
İnsanlık ise iyiliği unutmamaktır.
Rabbim bizleri vefalı, kadirşinas ve yapılan iyiliğin kıymetini bilen kullardan eylesin.
Nankörlükten, ikiyüzlülükten ve menfaat uğruna insan harcamaktan muhafaza buyursun.
